wat een toestand!

Van de kinderen en onze ouders hadden we een wandelvakantie gekregen en daar gingen we vanaf woensdag van genieten. Om 9 uur zaten we al in de auto en vertrokken we naar het Sauerland. Een leuk hotel aan de Lahnquelle waar meer nederlanders verbleven was onze bestemming. Van daaruit zouden we donderdag en vrijdag gaan wandelen over de Rootharsteig. Van te voren nog even gebeld met de reisorganisatie of er nog sneeuw lag , maar dat zou niet zo zijn. Eerlijk gezegd vond ik dat niet zo erg.Woensdag was het prachtig weer. In de buurt hebben we een korte wandeling gemaakt door de sneeuw! Toch was dat niet een probleem, we konden er prima over lopen. Na een lekker diner en afspraken maken over de volgende dag zochten we ons bed op , met een vreselijk kussen..Goede les:zelfs naar een hotel moet je je eigen kussen meenemen. De volgende morgen stonden we met nog 4 wandelaars klaar en werden we weggebracht voor een wandeling van 18 km. Eerst ging het prima maar na een aantal kilometers waren er hele stukken met verijsde sneeuw. We struinden wat langs het pad waar de sneeuw weg was maar we moesten ons toch ook op het gladde bewegen, zo af en toe. Op een gegeven moment ging het mis en smakte ik tegen de grond. Meteen wist ik dat het fout was. Ik werd heel misselijk en stond m'n best te doen om de ademhaling weer in het onder controle te krijgen. Nadat ik wat bij gekomen was werd er door de anderen een mitella van mijn sjaal gemaakt en besloten we door te lopen naar de volgende wegwijzer waar we onze positie konden doogeven. Uiteindelijk konden we afdalen naar de doorgaande weg en daar heeft een vriendelijke automobilist ons (Henk en ik )aangeboden  terug te brengen naar het hotel. De anderen zouden langs de doorgaande weg terug lopen.
Eenmaal in het hotel kregen we het adres van het ziekenhuis in Siegen. Daar werden foto's gemaakt en mijn pols gegipst. Het bleek dat het een gecompliceerde breuk in het brede deel van het spaakbeen was. Daarom moesten we de volgende dag om 7.00 terug zijn voor een opname en een operatie.Ik zou tot zondag moeten blijven ,maar dat viel uiteindelijk mee. Mijn arm werd plaatselijk verdoofd en ik kreeg een roesje, 'k hoef niet alles mee te krijgen tijdens zo'n gebeurtenis.  1,5 uur later was ik een plaat rijker en kon ik naar de zaal waar 2 oudere duitse dames lagen.De verpleging deed z'n best om alles zo goed mogelijk voor me te regelen.Vanaf de middag nam de zwelling flink toe wat erg pijnlijk was , dus werd het verband opengeknipt en nieuw ruimer verband aangelegd. Voor de pijn heb ik mijn lever 24 uur flink belast, maar nu gaat het wel. moet alleen mijn arm hoog houden en een beetje rustig aandoen.....
De hulp voor Jochem is voor de komende week zo goed als rond. Dat moet ik gewoon geregeld hebben , want ik kan helemaal niets! En vooral dat ik helemal niet voor Jochem kan zorgen is het grootste probleem. autorijden gaat ook niet...fietsen niet..een zware tas dragen niet..Maar dat lost zich makkelijker op dan de zorg voor Jochem.
Gisternamiddag zijn we thuisgekomen en dat voelt weer prima.  Lekker weer in m'n eigen bed met m'n eigen kussen!