eerste nacht thuis...

Vrijdag waren we net voor 12 uur thuis. Het is frustrerend hoe moe je wordt van z'n opname. Niets gaat zoals thuis en het is steeds weer aanpassen aan de regels van de afdeling. Helemaal niet erg dat ze het anders doen dan wij thuis maar als ik het dan op hun manier moet doen werkt dat gewoon niet fijn. Toch is het allemaal gelukt.
's Middags kregen we hulp van Annemarie en Wilma, zo kon ik even m'n bed in en later de boodschappen doen. Het opzetten van het kapje gaf 's avonds heel wat meer problemen dan de avonden ervoor in Heeze. Jochem verzette zich flink en bleef zo heftig huilen dat het kapje steeds weer verschoof. Uiteindelijk is Henk een tijd bij hem gebleven en toen viel hij in slaap. Het was toen al tegen tien uur!. Net na middernacht werd hij weer wakker. We hebben toen besloten het kapje niet meer op te zetten omdat wij ook gewoon wilden slapen. Jochem werd pas na 8 uur wakker en was gezellig aanwezig. In de loop van de morgen kreeg hij steeds huilbuien als hij bij mij aan tafel zat. Normaal vind hij dat heel gezellig maar nu krijste hij. Ik denk dat hij door alle aandacht die ik hem in de afgelopen week gaf dacht dat hij wel weer een plekje op mijn schoot kon krijgen . Maar dat zit er wat mij betreft even niet in. Ik voel allerlei spieren en als ik alleen thuis ben krijg ik hem bijna niet in de stoel. Nadat ik hem voor de derde keer had laten uithuilen in de douche...bedacht ik dat hij een filmpje kijken in de slaapkamer misschien wel leuk vond. En ja hij heeft bijna een uur daar rustig zitten kijken.
Vandaag is hij voor het eerste weer spontaan overdag in slaap gevallen...
Vanmiddag komt Marijke om een mutsje te maken wat beter past op zijn hoofd. Als het masker beter blijft zitten geeft het inslapen hopelijk minder problemen